ΒΑΣΙΑ ΡΕΝΤΟΥΜΗ

Γεννήθηκα πριν από αρκετά (πολλά) χρόνια στην Αθήνα ένα βράδυ Σαββάτου, ματαιώνοντας έτσι την προγραμματισμένη έξοδο για φαγητό των γονιών μου. Σε ηλικία 9 ετών ακούω όλη την ημέρα ραδιόφωνο και αποφασίζω να μάθω τι κρύβεται μέσα στο μαγικό κουτί. Πολύτιμος σύμμαχος ένα κατσαβίδι. Ευτυχώς, δεν είμαι καλή στα ηλεκτρονικά κι έτσι η μαγεία δεν καταστρέφεται. Το μόνο που καταστρέφεται είναι 4 ραδιόφωνα. Στα 11 ζητάω να μάθω κιθάρα. Το αίτημα γίνεται πανηγυρικά… μη αποδεκτό με αποτέλεσμα να ξεκινήσω μαθήματα ξένης γλώσσας. Έτσι, από πολύ νωρίς συνειδητοποιώ ότι η μουσική και οι διαπραγματεύσεις δεν μπορούν να έχουν καλές σχέσεις. Στα 13 κάνω την πρώτη απόπειρα «εκπομπής» όταν αντί για γράμμα στέλνω σε φίλους κασέτα με τραγούδια και λόγια ανάμεσα. Από τότε δεν έχω σταματήσει. Κι εκεί έρχεται η δεύτερη συνειδητοποίηση. Ο έρωτας μπορεί να είναι και κεραυνοβόλος και όταν είναι αληθινός να σου κόβει την ανάσα για πολλά πολλά πολλά χρόνια (ίσως και για πάντα αν αυτό υπάρχει). Τα μαθητικά και φοιτητικά χρόνια περνάνε με ένα ραδιόφωνο κολλημένο στο αυτί, πορείες, βραδινές βόλτες στο κέντρο και την πεποίθηση πως όλα μπορούν να είναι κι αλλιώς. Τα χρόνια που ακολουθούν – και μέχρι και σήμερα – περνούν με εκπομπές σε ραδιοφωνικούς σταθμούς, μουσική κολλημένη στο αυτί, πορείες, βραδινές βόλτες στο κέντρο και την ελπίδα πως όλα μπορούν να είναι κι αλλιώς. Τα τελευταία χρόνια αυτό το «αλλιώς» γίνεται πράξη με toradiofono.gr. Κι εκεί έρχονται άλλες δύο, ίσως και οι σημαντικότερες, συνειδητοποιήσεις: τα όνειρα θέλουν ανθρώπους και ελπίδα για να υπάρξουν και το χούι… δεν κόβεται.