ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΑΠΑΒΟΜΒΟΛΑΚΗΣ

Όσα χρόνια και αν ασχολείται κάποιος επαγγελματικά με τη μουσική, απ´ όποιο μετερίζι, πάντα, πάντα όμως, έχει περισσότερα ως ακροατής. Και είναι πολύ μεγάλη η πολύ λεπτή διαχωριστική γραμμή που χωρίζει αυτά τα δύο. Και όταν περάσεις «απέναντι», πάλι το ίδιο παθαίνεις: πάλι ακροατής είσαι. Πάλι παιδί. Πάλι θαυμαστής. Πάλι εραστής της νότας. Της λέξης. Της ουσίας. Του πόνου. Της τσαχπινιάς. Της δύναμης και της αδυναμίας. Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε μια κιθάρα που ισορροπεί, μια φωνή που σπάει, ένα ρυθμό που ξεχαρβαλώνεται για να σε παγιδέψει, συνειδητοποιείς πως γι αυτό ακριβώς πήγαινες γυρεύοντας. Και αφήνεσαι στο χάος αυτού του κόσμου που είναι τόσο, μα τόσο αναπαυτικά αβυσσαλέο.